Abortus is een onderwerp met vele invalshoeken.
Er zijn bijvoorbeeld veel verschillende redenen voor het beëindigen van een zwangerschap bijvoorbeeld; leeftijd, religie, seksueel misbruik of verbroken relatie.

Voor de meeste vrouwen is dit geen gemakkeijke beslissing en gebeurt het hen een enkele keer. Een klein percentage vrouwen heeft in haar leven meer dan één abortus. Iedereen gaat hier op zijn eigen manier mee om, de een zoekt steun bij vriend(en) of familie de ander houdt het liever voor haar zelf. Er zijn ook gevallen waar men het niet kan delen omdat de behandeling taboe is.

In Nederland is abortus meer geaccepteerd dan in omliggende landen. Volgens de Nederlandse wet mogen hier zwangerschappen tot 22 weken (amenorroe) worden beëindigd. Hieraan zijn vele jaren van demonstraties aan vooraf gegaan. Een wel bekende kreet uit deze tijd was: ‘Baas in eigen buik’ bedacht door de ‘Dolle mina’s’ een groep geëmancipeerde Nederlandse vrouwen in de jaren 60. 

In de andere Europese landen is abortus meestal toegestaan tot 12 weken in een enkel land is abortus nog verboden. Er zijn (felle) tegenstanders van abortus en mensen die vinden dat het een recht is, dat ieder individu daar zelf over beslissen mag. Een andere insteek is de hulpverlening van organisaties als Siriz (voorheen VBOK), die vrouwen begeleiden bij het maken van een beslissing, of de Fiom die vrouwen begeleiden na een abortus. Er zijn ook protestorganisaties die uitgesproken ‘Pro Life’ (voor leven en bescherming van de ongeboren vrucht) of ‘Pro Choice’ (voor keuze van de vrouw) zijn. Organisaties als ‘Women on Waves’ hebben een boot ingericht als kliniek en varen naar internationale wateren voor de kust van landen waar abortus verboden is. Zo kunnen zij legaal vrouwen helpen.