Hallo ,

Inderdaad de keuze is heel persoonlijk , Ikzelf ben een vrouw van 22 en mijn vriend is 25 , kwamen erachter dat ik toch zwanger was geraakt van antibiotica die ik begin Februarie had , we hebben ook 3 weken geen seks gehad , daarna 2 weken met condoom en daarna zou het uit mijn lichaam zijn ging ik vanuit , Dus niet..

Ik was zwanger , op dat moment heb ik samen met mijn vriend en ouders gekeken wat onze situatie nou op dit moment is en er was geen een dingetje in mijn leven dat ik het zonder grote risico's te nemen zou houden.

Ik ben gek op kinderen en wil altijd nog jong moeder worden , maar ik heb het 2 weken geleden weg laten halen en ik het totaal geen spijt. De ingreep was voor mij geestelijk heel heftig en ik heb het ervaren als een hele erge menstruatie zo voelt het ook.

Groetjes

Ik heb in maart een abortus laten doen en ik was toen zeven weken zwanger. Daar heb ik geen spijt van en ik voel me ook niet schuldig. Ik kan het kindje niet de omgeving en de omstandigheden geven die ik een kind zou willen bieden. Mijn vriend heeft al drie kinderen uit een vorig huwelijk, we wonen (nog) niet samen. Hij wil ook niet nog een kind.

Als ik echt heel graag een eigen kind had gewild, was ik er wel voor gegaan. Maar ik voel niet die diepe wens en ik wil het alleen als de omstandigheden er echt naar zijn en ik zelf duidelijk voel dat het goed is. Zo voelde het niet.

Emotioneel doet het natuurlijk wel iets met je. Ik had het niet kunnen doen als de zwangerschap verder gevorderd was geweest. Zeven weken vond ik nog net kunnen, voor mijn gevoel. Ik had de week voor de abortus heel veel last van misselijkheid en duizeligheid waardoor ik me voortdurend bewust was van de zwangerschap. Ik vond dat wel zwaar maar het was ook goed want daardoor heb ik het ook allemaal heel bewust gedaan en weloverwogen.

Ik vond de begeleiding voor, tijdens en na de behandeling heel prettig. Toen ik bijkwam, moest ik wel even een traantje wegpinken. Daarna thuis ook nog paar keer een huilbui gehad. Niet omdat ik spijt had, maar omdat het er toch inhakt. Daarnaast denk ik dat de hormonen ook een grote rol speelden. Je lichaam is in de war: eerst omdat het zwanger is, daarna omdat het niet meer zwanger is.

In mei moest ik voor mijn werk naar het buitenland. Toen ik daar rond liep met heel veel plannen voor de toekomst besefte ik dat ik echt achter mijn keuze sta. Dat gaf een geruststellend gevoel.

Ik denk soms wel met liefde aan het ongeboren kindje. Dat ' praat' er tegen en dan zeg ik dat ik van haar/hem hou, en dat ik dit niet gedaan heb uit gebrek aan liefde. Zolang ik dat voor mezelf vasthoud, die gedachte, en weet dat ik het ongeboren kind geen kwaad heb gedaan (die heeft nog geen gevoel en besef gehad), is het oke.

Ik heb 3 jaar geleden een abortus ondergaan, en ik heb geen spijt en ook nooit gehad. Ik denk wel vaak terug aan het moment en aan het idee dat ik misschien nu wel een zoon of dochter zou hebben van 3. Maar dat mijn leven heel anders zou zijn gelopen dan dat hij nu is verlopen.

Drie jaar geleden ben ik door een gescheurd condoom en het nemen van een morning after pil toch zwanger geraakt. Destijds zat ik niet goed in mijn vel en wist ik totaal geen raad met de situatie. Mijn vriend (welke overigens nog steeds bij mij is) vond wist zich ook geen raad maar heeft wel altijd gezegd als jij er nu aan toe bent om moeder te worden zal ik je er in steunen. Daarnaast heb ik mij ook afgevraagd of ik emotioneel stabiel genoeg zou zijn om de zwangerschap te doorstaan. En voor mij was het antwoord nee. En iedereen die tegen mij gezegd hebben ja maar het vruchtje/kind heeft ook recht op leven heb ik de wedervraag gesteld maar ook recht op een gelukkig leven en ik vraag me af of ik dit kind een gelukkig leven kan geven.

De abortus zelf was zwaar en de maanden daarna waren verwarrend en emotioneel. Vooral omdat mijn lichaam niet wist waar het aan toe was want hormonaal was ik nog steeds zwanger alleen lichamelijk niet meer.

Ook ik sta nog steeds achter mijn keuze. Ook ik denk met veel liefde terug. Want dit is niet gedaan uit gebrek aan liefde omdat ik weet dat ik op dat moment niet optimaal voor een kind kon zorgen zoals ik vind dat het hoort. Wel heb ik ter nagedachtenis een kleine tatoeage gezet in mijn lies. Een heel klein vlindertje zodat ik mijn vlindertje altijd bij me zal dragen. En als mijn toekomstige kinderen voor het zelfde dilemma staan hoop ik dat ze het aan mij vertellen zodat ik ze kan steunen. Want het enige waar ik echt spijt van heb is dat ik het niet aan mijn ouders heb verteld uit angst. En ik denk dat ik dat achteraf wel had moeten doen want de behoefte om er over te praten blijft.

Jullie reacties sterken me in mijn keuze. Ik weet sinds een paar uur dat ik zwanger ben, en wist gelijk dat ik abortus wilde. maar als ik erover nadenk ben ik heel bang dat ik spijt ga krijgen. maar feit is, ik ben zwanger van een kortstondige flirt. heb binnenkort geen huis meer, geen baan door gezondheid, heb al een kindje van 3,5 dus alles behalve ideale omstandigheden.

gebrek aan liefde heb ik ook niet, maar ik heb al niet eens genoeg geld om nu rond te komen. laat staan als er een kindje bijkomt. familie kan me hier ook niet in steunen....

Ook ik heb een abortus gehad. Ik was destijds 16 en erg verlegen. In die tijd ging het nog erg snel allemaal. Vooral ook omdat men dacht dat ik al 12 weken zwanger was. De ene dag wist ik dat ik zwanger was en de volgende dag was het al weg. Dat kan gelukkig nu niet meer, hoewel ik dan mogelijk aan het twijfelen was gegaan. Ik bleek 7 weken zwanger te zijn.
Spijt heb ik niet en ook niet gehad. Verdriet wel. Soms komt dat weer naar boven, zoals vandaag.
Gisteren was het 31 jaar geleden.
Ik kon er met niemand over praten, niemand die het wist, ook mijn ouders niet. Nu ik terugkijk heb ik daar het meeste moeite mee gehad.
Inmiddels heb ik twee gezonde meiden en ik heb ze steeds weer op het hart gedrukt dat ze altijd bij mij terecht kunen wat het ook is.
Gelukkig is het tot nu toe nog niet nodig geweest, daar ben ik erg dankbaar voor.

Ik wens je veel sterkte met je beslissing, wat die ook moge zijn!

Ik heb geen spijt, hoe verdrietig ik mijn keuze ook vond en vind.
Ik wist heel snel dat ik zwanger was. Helaas is daar niet adequaat op gereageerd waardoor ik uiteindelijk gecurretteerd moest worden na een maand van martelend wachten en misselijk voelen. De grootste pijn was mijn gevoel van onvermogen met een AP als uitkomst. Ik heb erg veel moeite gehad met de verwerking omdat het taboe zo groot was dat er (zelfs) geen nazorg was en omdat er zoveel vooroordelen zijn. Nog steeds, hoewel we bijna dertig jaar verder zijn.

De verwerking rolt met me mee door mijn leven. De eerste jaren waren erg zwaar. In latere levensfases kwam het terug in andere gedaanten. Ik heb geleerd om het gebeuren een plaats te geven.

Inmiddels ben ik moeder van drie volwassen kinderen en geneer ik me niet meer voor mijn keus als jonge twintiger.

Een uitspraak die me altijd bij is gebleven, en die ik erg waar vind is deze:
'Eenmaal zwanger geweest ben je voor altijd moeder.'

Ik wens iedereen die met ongewenste zwangerschap te maken heeft wijsheid in haar besluiten en vrede in het eigen hart.

Mar

Ik ben blij dat er niet alleen maar negatieve ervaringen te vinden zijn,overal waar je kijkt vind je mensen die er niet achter stonden om wat voor reden dan ook. Je zou bijna denken dat er alleen maar mensen rondlopen met enorm veel spijt en levenslang gebroken harten. Leuk zal het nooit zijn, en zal over een week weten hoe het zal zijn. Kan 9 week dan zijn maar met heel veel geluk kan ik nog net abortuspil nemen.

Het is voor mij de eerste en hopelijk laatste keer dat ik dit moet doen want wil wel degelijk in de toekomst kinderen(Pil ging fout,in stress blijkbaar vergeten een keer ) , als in als ik wel zelf stabiel ben en minstens redelijk stabiel leven heb.

Ik heb dit jaar april een abortus gehad.
Ik wist dat ik zwanger was door de symptomen van mijn lichaam, alleen was ik wel nog ongesteld geworden. Uiteindelijk toch een test gedaan. Ik had nog geen idee wat ik zou doen als ik echt zwanger bleek te zijn.
Ik ben 21 en heb geen vaste vriend. Eén keer onveilig seks (ja, één keer kan meteen raak zijn), ik was ongelofelijk in de war. Ook schaamde ik me, hoe had ik namelijk zo stom kunnen zijn?
Toen ik de test had gedaan begon ik keihard te huilen. Ik kon dit niet, ik kon niet voor een kind zorgen. Ik kon amper voor mezelf zorgen, laat staan voor een kleintje.
Na uren te hebben rondgesurfd op website over abortus, toch maar de kliniek gebeld. Ik heb in totaal drie weken moeten wachten, omdat ik nog ongesteld ben geweest.
Die weken heb ik heel goed kunnen nadenken. Na de abortus heb ik veel lichamelijke lasten gehad. Pijn, veel bloedingen. Maar ook emtioneel was ik een wrak.

Nu ik erop terug kijk? Er gaat geen dag voorbij dat ik denk aan 'mijn kleintje', maar ik had het niet kunnen geven wat ik een kind wil geven. Een abortus was de juiste beslissing.

ik had het geluk dat ik paar jaar geleden gesprek met mijn ex heb gehad over wat we zouden doen mocht het met de pil misgaan. Of we het zouden houden, wanneer wel en wanneer niet etc. etc. . Dat maakt de keuze een stuk makkelijker.

Ik heb er geen spijt van maar gisteravond wel even ontzettend rot gevoeld over wat ik moest doen, bleek kleine 7 week zwanger te zijn geweest en ervoor gekozen zowel echo als vruchtje niet te zien. En krampen die ik in jaren niet meer heb gevoeld gestopt in een kleine 2 minuten.

Abortuspil was theoretisch gezien een optie nog ( die kan tot maximaal 9 week bleek) maar gezien dat dit mijn 1e ervaring is zou het slecht idee thuis een miskraam te hebben.

Ik heb op 10 januari van dit jaar toen ik 4 weken zwanger was een abortus gehad.
Ik was toen 19 jaar, net begonnen aan een nieuwe opleiding en had plannen om te gaan samenwonen met mijn (huidige) vriend. Wij hebben er voor besloten de abortus voor onszelf te houden en aan niemand te vertellen.

Het is nu bijna een jaar geleden en ik heb er absoluut geen spijt van. Wel heb ik er elke 10e van de maand toch even bij stilgestaan en telde de maanden af, tot aan de 9e maand.

Ik denk nog wel eens eraan hoe het geweest zou zijn als ik de abortus niet had laten uitvoeren. Maar nu ik ondertussen samenwoon met mijn vriend en wij bezig zijn met onze toekomstplannen, weet dat ik de goede keuze heb gemaakt. Onze tijd komt nog wel.

Vlinder,

Ik heb twee jaar geleden een abortus ondergaan en heb daar tot op de dag van vandaag geen spijt van (gehad). Ik wist dat dit het beste was omdat het kindje was verwekt tijdens een one night stand, de vader niets van mij of het kindje wilde weten en ik nog een dochtertje had dat toen nog volledig afhankelijk van mij was. In de kliniek bleek ook dat het vruchtje niet goed was gegroeid.

Ik denk er wel eens aan hoe het zou zijn geweest als ik het niet had laten doen en vraag me ook wel eens af hoe hij/zij eruit zou hebben gezien. Elk jaar sta ik even stil bij de datum waarop ik de abortus heb laten doen. Heb ook nog brieven geschreven voor het kindje en daar mijn hele gevoel en alles in gezet om het te kunnen verwerken.

Uiteindelijk weet ik dat ik de juiste beslissing heb gemaakt, hoe erg ik het ook vond om naar de kliniek toe te moeten gaan.