Hallo ,

Inderdaad de keuze is heel persoonlijk , Ikzelf ben een vrouw van 22 en mijn vriend is 25 , kwamen erachter dat ik toch zwanger was geraakt van antibiotica die ik begin Februarie had , we hebben ook 3 weken geen seks gehad , daarna 2 weken met condoom en daarna zou het uit mijn lichaam zijn ging ik vanuit , Dus niet..

Ik was zwanger , op dat moment heb ik samen met mijn vriend en ouders gekeken wat onze situatie nou op dit moment is en er was geen een dingetje in mijn leven dat ik het zonder grote risico's te nemen zou houden.

Ik ben gek op kinderen en wil altijd nog jong moeder worden , maar ik heb het 2 weken geleden weg laten halen en ik het totaal geen spijt. De ingreep was voor mij geestelijk heel heftig en ik heb het ervaren als een hele erge menstruatie zo voelt het ook.

Groetjes

Ik heb in maart een abortus laten doen en ik was toen zeven weken zwanger. Daar heb ik geen spijt van en ik voel me ook niet schuldig. Ik kan het kindje niet de omgeving en de omstandigheden geven die ik een kind zou willen bieden. Mijn vriend heeft al drie kinderen uit een vorig huwelijk, we wonen (nog) niet samen. Hij wil ook niet nog een kind.

Als ik echt heel graag een eigen kind had gewild, was ik er wel voor gegaan. Maar ik voel niet die diepe wens en ik wil het alleen als de omstandigheden er echt naar zijn en ik zelf duidelijk voel dat het goed is. Zo voelde het niet.

Emotioneel doet het natuurlijk wel iets met je. Ik had het niet kunnen doen als de zwangerschap verder gevorderd was geweest. Zeven weken vond ik nog net kunnen, voor mijn gevoel. Ik had de week voor de abortus heel veel last van misselijkheid en duizeligheid waardoor ik me voortdurend bewust was van de zwangerschap. Ik vond dat wel zwaar maar het was ook goed want daardoor heb ik het ook allemaal heel bewust gedaan en weloverwogen.

Ik vond de begeleiding voor, tijdens en na de behandeling heel prettig. Toen ik bijkwam, moest ik wel even een traantje wegpinken. Daarna thuis ook nog paar keer een huilbui gehad. Niet omdat ik spijt had, maar omdat het er toch inhakt. Daarnaast denk ik dat de hormonen ook een grote rol speelden. Je lichaam is in de war: eerst omdat het zwanger is, daarna omdat het niet meer zwanger is.

In mei moest ik voor mijn werk naar het buitenland. Toen ik daar rond liep met heel veel plannen voor de toekomst besefte ik dat ik echt achter mijn keuze sta. Dat gaf een geruststellend gevoel.

Ik denk soms wel met liefde aan het ongeboren kindje. Dat ' praat' er tegen en dan zeg ik dat ik van haar/hem hou, en dat ik dit niet gedaan heb uit gebrek aan liefde. Zolang ik dat voor mezelf vasthoud, die gedachte, en weet dat ik het ongeboren kind geen kwaad heb gedaan (die heeft nog geen gevoel en besef gehad), is het oke.