Ik ben een moeder (34) van 3 gezonde jongens en wij vonden dat we zo wel compleet waren. De jongste is zelfs van afgelopen maart. Sindsdien netjes aan de pil, totdat ik de knoop m.b.t. sterilisatie durf door te hakken. Nu kwam ik er echter vandaag achter dat antibiotica de betrouwbaarheid van de anticonceptiepil vermindert. En laat ik nou afgelopen maand 15 dagen antibiotica hebben geslikt, waarbij de apotheek NIET vermeld heeft dat ik extra bescherming moest gebruiken! Ik ben dus niet safe geweest. Zojuist een sensitest gedaan en ja hoor, een héél vaag streepje. Ik ken die vage streepjes, die worden met een paar dagen tijd alleen maar donkerder. We staan dus nu voor een heftige keuze.

Ik heb (heel generaliserend, ik weet het) vrouwen die door de pil heen zwanger raken altijd voor dom en/of leugenaar versleten en zie hier, nu gebeurt het me zelf en er is niets wat ik mezelf kan verwijten. Ik vind het vreselijk.

Maar wat nu? Tot een paar uur geleden was ik nog van mening dat de levens van de 3 kinderen die we al hebben belangrijker zijn dan het nieuwe leven wat in mij groeit. En dat het nog maar een klompje cellen is....en dat het praktisch gewoon niet kan, een vierde. Past niet in de auto, past niet in ons huis. En dat zijn allemaal geldige redenen om geen kind te nemen....tenminste, zolang je nog een keuze hebt...zolang je nog NIET zwanger bent. Maar wat als je wél zwanger bent? Rechtvaardigen diezelfde praktische overwegingen nu een abortus? Ik merk dat mijn wereld en de mening die ik was toegedaan volledig overhoop gehaald zijn door dat ene streepje wat me vanaf de zwangerschapstest aanstaarde. En nu moet ik opnieuw gaan nadenken. Ik word al misselijk bij de gedachte...hoe toepasselijk.

Ieder heeft zo zijn eigen wijsheden en visies. En iedereen moet zijn eigen keuzes maken. Toch wil ik vragen: hebben jullie nog wijsheden? Ik kan wel een frisse blik gebruiken want die van mij is even helemaal vertroebeld.